Пошук па сайту
Мы ў сетках:
Маладзечна -4° Маладзечна
Вілейка -4° Вілейка
Смаргонь -4° Смаргонь
Ашмяны -4° Ашмяны
Валожын -4° Валожын
Мядзел -3° Мядзел
Астравец -4° Астравец
Думкі ўслых. Аўтарскі праект Марыны Сліж
Маладзечна
16.01.2011 08:16 ,AЎТАР(Ы): Марына Сліж

А каму лёгка?

Ёсць у мяне адна знаёмая дзяўчынка, з якой мы вельмі сябруем. Ёй усяго толькі пяць, яна збіраецца ісці ў школу і цікавіцца практычна ўсім, што адбываецца навокал.

Адносіны ў нас бываюць розныя. Адзін раз яна звяртаецца на “вы”, другі загуляўшыся, загаварыўшыся, на “ты”. Я яе ніколі не спыняю, ніколі не папраўляю і не кажу пра розніцу ва ўзросце. Алёнка ўсё ведае сама. Проста – забываецца.

Яшчэ ў мінулым годзе ёй купілі прыгожы буквар з вялікімі літарамі. “Цёця, паглядзіце, якія тут малюнкі”, – цягне яна мяне за руку да стала, дзе ляжыць кніжка. “І праўда, прыгожы, – хвалю я. – Такі ў рукі возьмеш, літары самі ў словы складацца будуць”.

“Не складаюцца”, – уздыхае дзіця. “Давай тады разам паспрабуем”, – прапаноўваю я. “Усё адно не атрымаецца”, – круціць галавой дзяўчынка. “Чаму?” – пытаюся ў яе. “Таму што я тупая”, – хлюпае Алёнка носам і ідзе на кухню плакаць.

“Я таксама была тупая, – расказваю ёй праз дзверы. – Калі пайшла ў школу, чытаць не ўмела. Толькі літары ведала. Нічога, навучылася. І дзеці мае не вельмі добра чыталі. Школа на тое і існуе, каб вучыцца. І наогул, настаўнікі злуюцца, калі дзяцей вучаць дома чытаць. Ім пасля на ўроках няма чаго рабіць”.

Некалькі хвілін на кухні стаіць мёртвая цішыня. Пасля дзверы пачынаюць паціху адчыняцца і адтуль высоўваецца Алёнчына галоўка. Вочкі ў яе ўжо не такія гаротныя. Яна падыходзіць да мяне, даверліва прыціскаецца. Гладжу яе па галаве, маўчу, спраўляюся з пачуццямі. “Ты, праўда, няўмела?” – пытаецца ў мяне мая пяцігадовая сяброўка. Я ў знак згоды толькі ківаю галавой. Адчуваю, што калі пачну з ёй гаварыць, не стрымаюся, заплачу.

Вечарам тэлефаную яе бацьку. Каб пасварыцца. “Слова “тупая” ты ў буквары вычытаў?” – пытаюся ў яго. “Ды выскачыла неяк, – апраўдваецца мужчына. – Дарэчы, я ўжо ведаю, што ты, калі пайшла ў школу, таксама чытаць не ўмела”.

Некалькі дзён таму Алёнка была ў мяне ў гасцях. Гаварылі з ёй на дарослыя тэмы. Пра надвор’е, кніжкі, пра тое, што чалавек колькі жыве, столькі павінен вучыцца. Бо калі нараджаецца на свет, нічога не ўмее.

Усё гэта яна ведае і без мяне, бо мае маленькую сястрычку, якой усяго толькі год. Адразу яна вучылася сядзець, пасля стаяць, цяпер вось спрабуе хадзіць і гаварыць.

“У нашай Лізы зноў на лбе шышка, – расказвае мне Алёнка. – Учора спрабавала сама перайсці ад канапы да тэлевізара і ўдарылася аб вугал тумбачкі”. “Плакала?” – са спачуваннем у голасе пытаюся я. “Не вельмі, – махае рукой дзяўчынка, – мамка больш”.

“А ты, калі была малая, падала?” – пытаецца яна ў мяне. “Не памятаю, а вось пра сваіх дзяцей магу расказаць,” – кажу ёй. Яна ўважліва слухае, смяецца, пасля цяжка ўздыхае і вяртаецца да балючай для сябе тэмы: “Ты казала, у вас дома ёсць буквар, па якім чыталі дзеці. Дайце, можа і ў мяне па ім атрымаецца”.

Хвілін 10 гартаем старонкі кніжкі. Алёнка называе літары, спрабуе чытаць па складах. Як ні стараецца – не выходзіць. “Не хвалюйся, – кажу ёй, – не ўсё адразу. Напэўна, яшчэ не твой час. Памятаю, у Максіма таксама не адразу выйшла”. “Пакажы мне яго”, – раптам просіць дзяўчынка. Прачыняю суседні пакой, дзе 20-гадовы сын рыхтуецца да экзамену. “Ой, – пішчыць яна і хаваецца за мяне, – гэта ж не хлопчык, дзядзя. А што ён чытае?”

“Буквар па журналістыцы, – кажу Алёнцы, – і яму таксама цяжка”…

Марына СЛІЖ.
Абмеркаваць
Каментар (0) / Дадаць каментар
Дадаць каментар
Новае на сайце