Двойчы збягаў на фронт

Збегчы ў армію 15-гадовы Вася Ваўчок збіраўся яшчэ ў 1938 годзе, скончыўшы восем класаў школы ў родным горадзе Глуску, што на Палессі. Але здзейсніў свой намер толькі ў студзені 1942 года, калі вучыўся ў авіяцыйным вучылішчы ў крымскім горадзе Кача.

Кіраўніцтва вучылішча адмовілася адправіць хлопца на вайну. Два лісты, напісаныя Сталіну, плёну таксама не далі. І тады Васіль Ваўчок збег на таварным цягніку ў Маскву, бліжэй да фронту. У сталіцы яго сустрэў ваенны трыбунал. Старшага сяржанта, які хацеў абараняць радзіму, за ўцёкі з вучылішча абвінавацілі... у дэзерцірстве. Прысуд – сем гадоў выпраўленчых лагераў. Пакаранне адразу замянілі на службу ў штрафным батальёне. Потым штосьці наблыталі з размеркаваннем, і Васіль апынуўся ў інжынерна-міннай роце пятага танкавага корпуса на Заходнім фронце.

Мінёрам праслужыў да мая 1943 года. Потым – танкавае вучылішча пад Ташкентам. На фронт вярнуўся ў канцы 1944 у званні малодшага лейтэнанта.

Камандзір танка Васіль Ваўчок удзельнічаў у баях ва Усходняй Прусіі. У сакавіку 1945 у горадзе Пірытс гарэў у падбітым танку, быў паранены ў руку. Цудам выратаваўся і трапіў у шпіталь. Адтуль зноў збег на фронт, які стаяў ужо ў Берліне. Удзельнічаў ва ўзяцці нямецкай сталіцы.

У Красным Васіль Антонавіч з жонкай Раісай Сямёнаўнай жывуць ад 1956 года пасля накіравання капітана Ваўчка ў мясцовую вайсковую часць. У 1971 пабудавалі ўласны дом. Цяпер маюць двух сыноў, дзвюх унучак і праўнучку.

На кіцелі маёра ў адстаўцы Васіля Ваўчка – толькі баявыя ўзнагароды: два ордэны Айчыннай вайны першай і другой ступеняў, ордэн Чырвонай Зоркі, два медалі “За баявыя заслугі”, медалі “За ўзяцце Берліна”, “За вызваленне Варшавы” і “За Перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941-1945 гг.”. Юбілейных узнагарод у ветэрана не злічыць.