Пошук па сайту
Мы ў сетках:
Маладзечна +10° Маладзечна
Вілейка +10° Вілейка
Смаргонь +10° Смаргонь
Ашмяны +10° Ашмяны
Валожын +10° Валожын
Мядзел +9° Мядзел
Астравец +10° Астравец
Культура
Вілейка
18.08.2017 09:59 ,AЎТАР(Ы): Аксана ЯРАШОНАК

Калі камень важыць дзве тоны, працаваць з ім можна толькі на пленэры: сталічныя скульптары ў Вілейцы распавялі пра сваю творчасць

На радзіму бацькі скульптар Іван Арцімовіч прыехаў упершыню

На радзіму бацькі скульптар Іван Арцімовіч прыехаў упершыню.

На некалькі дзён пляцоўка на тэрыторыі вілейскага каледжа стала майстэрняй чатырох сталічных скульптараў. Тут пачаўся абласны пленэр.

Вялізныя куранецкія камяні праз дзён дзесяць стануць творамі мастацтва, а ў Вілейцы з’явіцца невялічкі парк скульптур.

Доўгі час я лічыла, што пленэр – форма творчасці выключна для жывапісцаў. Аднак скульптар Іван Арцімовіч, кіраўнік сёлетняга пленэру ў Вілейцы, пераканаў мяне ў адваротным.

– Пленэр – гэта любая творчасць на адкрытым паветры. А калі камяні для скульптур па паўтары-дзве тоны, то праца на пленэры – адна з самых зручных, – падзяліўся прафесійнымі назіраннямі Іван. – Вы паспрабуйце такі камень спачатку ў майстэрню занесці, а потым гатовы твор даставіць на месца ўстаноўкі.

Частка будучай скульптуры.

Частка будучай скульптуры.

Пленэры скульптараў, расказаў Іван, для Беларусі з’ява ўжо не новая. Яна мае месца з канца 1980-ых. У Еўропе пленэрны рух пачаўся раней – у 1950-ыя.

Нядрэнна, на думку Івана, адбыўся леташні пленэр у Маладзечне. Кажа, і ўмовы былі добрыя, і ганарары нядрэнныя. Хаця з еўрапейскімі не параўнаць.

На пленэр едзем не дзеля ганарараў

Скульптар Арцём Мядзведзеў, якога я заспела на пляцоўцы разам з Іванам, распавёў, што іх еўрапейскія калегі за пленэрную скульптуру могуць атрымаць да 3 тысяч долараў.

Хаця па словах творцаў, далёка не дзеля ганарараў ездзяць яны на падобныя мерапрыемствы.

Напрыклад, Іван Арцімовіч і многія з яго калег едуць на пленэр, перш за ўсё, каб бліжэй пазнаёміцца з іншымі творцамі, назапасіць эмоцый. Каб пасля на цэлы год хапіла натхнення працаваць у майстэрні.

Да таго ж, скульптуру, лічаць творцы, мала проста зрабіць. Яе трэба неяк цікава прадставіць. Зрабіць так, каб да скульптур хадзілі людзі. Гэта яшчэ адна  з задач пленэраў.

Яшчэ дакладна невядома, дзе паставяць скульптуры сталічных майстроў. Аднак стаяць яны будуць недалёка адна ад другой. Усе творы аб’яднаныя агульнай тэмай “Вілія і яе берагі”. А значыць будуць прысвечаныя рацэ і гораду.

За працай.

За працай.

– Праца найбольш канкрэтная і звязаная з мясцовасцю ў Арцёма, – распавёў кіраўнік. – Яна прысвечаная затопленым вадасховішчам вёскам і называецца “Водазахавальнікі”.

Сваю працу “Плынь” і будучы твор Паўла Лявонава “Нявольніца прыгажосць” Іван лічыць алегарычнымі. Так, “Плынь” уяўляе сабой рачныя хвалі. А ў іх – жыццё: рыбкі і жанчына.

Па словах аўтара, жаночы вобраз –  гэта не русалка, а нехта накшталт воднага боства. У старажытных грэкаў іх называлі наядамі. У нашых продкаў таксама былі падобныя істоты. Завершыць каменны вобраз маленькі човен з фігуркай чалавека ўверсе на скульптуры.

Аляксандр Сакалоў прысвеціць свой твор сям’і.

А скульптараў у Беларусі не так і шмат

Як вывучалі скульптары гісторыю горада, дзе будуць працаваць? Вывучалі сур’ёзна. Мінаблвыканкам для гэтай мэты даў творцам кнігу “Памяць”.

Усе майстры – выкладчыкі скульптуры. Арцём Мядзведезеў працуе ў сталічнай акадэміі мастацтваў, астатнія – у сярэд

Будучая скульптура Плынь Івана Арцімовіча.

Будучая скульптура Плынь Івана Арцімовіча.

Пытаюся, ці ведалі творцы адзін аднаго раней, да пленэра.

– Канешне! – кажа Іван. – Мы, беларускія скульптары, усе адзін аднаго ведаем.

Аказалася, што скульптараў, якія сёння актыўна ствараюць, у Беларусі няшмат. Па словах Івана, іх каля 70 на ўсю краіну.

Як Куранец стаў часткай сямейнай гісторыі Арцімовічаў

Карані Івана Арцімовіча, кіраўніка пленэру і майго асноўнага субяседніка, з Куранца. Тут нарадзіўся яго бацька, вядомы беларусі скульптар, Анатоль Арцімовіч.

Калі я даведалася пра гэта, адразу захацелася распытаць Івана пра дзіцячыя ўспаміны, звязаныя з Куранцом, пра школьныя канікулы, праведзеныя тут у бабулі. Але чакала мяне зусім іншая гісторыя. Аказваецца, на Вілейшчыне майстар упершыню.

Бацька Івана сапраўды нарадзіўся ў Куранцы перад самай вайной. І з яе пачаткам разам з маці, бабуляй Івана, з’ехаў у эвакуацыю ў Расію. А дзед Яфім застаўся.

Ён быў буйным партыйным работнікам ў Вілейскай вобласці, якая тады існавала. У 1943 годзе дзеда забілі за ўдзел у падполлі. Адбылося гэта, верагодна, у Куранцы. Тут дзед і пахаваны.

На працоўнай пляцоўцы.

На працоўнай пляцоўцы.

Бабуля з сынам Анатолем у Куранец пасля вайны не вярнулася. З эвакуацыі адразу падаліся на Чэрвеншчыну. А Куранец і Вілейка засталіся ў сямейнай гісторыі.

Часу на стварэнне скульптур, па словах майстроў, крытычна мала. І сапраўды, пакуль каменныя глыбы на тэрыторыі каледжа мала падобныя да мастацкіх твораў.

 І ўсё ж майстры запэўнілі, што абавязкова паспеюць да 26 жніўня – дня заканчэння пленэру.

Абмеркаваць
Каментар (0) / Дадаць каментар
Дадаць каментар
Новае на сайце